Yang Lian: Norlang

Ćwierkają ptaki.

Prawie

objawienie.

Kjabczen Dedrol: Po pocałunku

jakby urągając karmie

wszystkim kłodom i cierniom

organizm oblał się rumieńcem

K. Dhondup: Trucizny umysłu

Rano przyszedł gesze

wygłosić wykład

o truciznach umysłu

Czen Metak: Złom

Zostało mi tylko trochę złomu.

Jeśli potrzebny wam sierp albo kilof,

mogę przetopić

Tenzin Gelek: Sen mara

Na wspaniałym klasztornym tronie

Zasiada Lama – sam Budda.

Tenzin Czogjal: Bądź niebem

Jeśli pasuje ci praktykowanie z niebem,

Chmury są jego iluzorycznymi wytworami.

Po prostu bądź niebem.

Lhakji: Telefon

Dryń, dryń

Dzwonią z czubka Krainy Śniegu

Szepcąc, że wraca nasz Lew

Dube: Pójdźmy na pielgrzymkę

Dziecko Krainy Śniegu, pójdźmy na pielgrzymkę

Złóż dłonie na sercu i pokłoń się trzykrotnie

Myśląc o współczuciu naszych wielkich przodków

Pieśniarze z Ngaby „nadal w więzieniu”

Tybetańskie źródła dementują informacje o warunkowym zwolnieniu Asanga – pieśniarza z Ngaby (chiń. Aba) zatrzymanego za „śpiewanie o Jego Świątobliwości”.

Czimi: O mnie i śniegu

Księżyc na nocnym niebie, poplątane

ścieżki tego kraju – czy myślisz o nas

czasem, nieskalana kłamstwem Opiekunko?

NN: Wybaczcie

dawno już bez campy

buddyzmu światła różańca

– dziś jeszcze straciłem głos

Cering Łangmo Dhompa: Camay International

Kiedy dwadzieścia pięć lat później zapytałam

wreszcie, jak się nazywa, zaczął opowiadać

o wiosce, w której urodzili się jego rodzice.

„Warunkowe” zwolnienie pieśniarza z Ngaby

Asang – zatrzymany w Ngabie (chiń. Aba) w prowincji Sichuan za „śpiewanie o Jego Świątobliwości” – po dwóch miesiącach został „warunkowo zwolniony z więzienia”.

Namco: Kłamstwa

słońce jest czarne, niebo zielone

biały kruk tańczy na różowej gałęzi

lis wymachuje skrzydłami w chmurach

Czen Metak: Lhaski dziennik

Pewnego dnia ze szczytu Żelaznego Wzgórza

wystrzeli w niebo płomień

i usłyszy lamenty twego słońca

Karmapa: Święto Środka Jesieni

Serce przypomina jesienny księżyc: okrągły, jasny, chłodny jak jadeit.

Jeśli się je starannie poleruje, można w nim zobaczyć swoje prawdziwe ja, lśniące niczym lustro.

Oser: Niechaj bóstwa strzegą Krainy Śniegu

Dolma Kjab „jest prawdziwym bodhisattwą – napisałam. – Takim z antycznych tekstów: to pełnym współczucia, to znów pałającym gniewem, myślącym o sobie, ale i niosącym pomoc innym. Nie umiem przestać zastanawiać się, dlaczego to pisał. Pisał sam, samego go zabrali, samotnie siedzi w więzieniu. Kłaniam mu się w pas, bo nigdy wcześniej nie słyszałam o Tybetańczyku, który w Tybecie mówiłby językiem kolonizatora o historii i rzeczywistości, zwłaszcza tej drugiej, by pokazać nam mechanizm zniewolenia oraz drogę do wyzwolenia. Jest nas, ludzi pióra zatrzęsienie; jeśli w takich czasach, w tak skrajnych okolicznościach nie będziemy pisać, by dawać świadectwo i ocalić pamięć, jaki z nas pożytek?”

Lhundrub: My wszyscy

Wszyscy jesteśmy dziećmi Tybetu

Nie szydźmy z siebie

Dzielimy cel i los

Czen Metak: Nietrwałość

Śnieg, który spadł w nocy,

znikł nad ranem.

Thahar: Nie wiem

Nie wiem, kto jest bohaterem, ale wiem, kto nie jest.

Ten, co rozkazuje ślepym maszerować w przepaść.

Oser: Kamienne lwy z klasztoru Samje

Lwy są zamknięte w drewnianych klatkach.

Ilekroć je widzę, zdaje mi się, że chcą uciec.