Wedle Dharmy, którą chciałbym się z wami wszystkimi podzielić, autentyczna praktyka wymaga uprzedniego medytowania nad nietrwałością. Bez tego może się zdarzyć, że będziecie używać Dharmy do osiągania li tylko doczesnych celów.
Czemu służy medytacja nietrwałości? Odwróceniu umysłu od tego żywota. Dzięki medytowaniu nad nietrwałością wiecie, że wszystko, co jawi się i istnieje w samsarze i nirwanie, przemija, przez co tracicie zainteresowanie doczesnością. Dlatego ta medytacja jest niezbędna. Jeśli nie odciąga waszego umysłu od spraw tego życia, niczemu nie służy. Najpierw medytujcie więc nad nietrwałością i odwróćcie umysł od doczesnego, a następnie medytujcie nad wadami samsary. Musicie się od niej całkowicie odwrócić, zrozumiawszy, co jej dolega, by przystąpić do medytacji bodhicitty.
Aby pielęgnować bodhicittę względną, najpierw zasadźcie w głębi serca nasienie myśli: „zapewnię szczęście wszystkim czującym istotom, uwolnię je od cierpienia, i doprowadzę do doskonałego Stanu Buddy!”, a potem róbcie wszystko dla innych, nie czyniąc niczego dla własnej korzyści. Medytacja konwencjonalnej bodhicitty polega na rozwijaniu postawy mahajany i skupieniu na cudzym dobru.
Chcąc medytować nad bodhicittą ostateczną, pozwólcie umysłowi spocząć w naturze wolnej od podmiotu i przedmiotu, czyli siebie i innych. Utrzymywanie takiej praktyki podczas wszystkich czterech rodzajów czynności nosi miano medytacji bodhicitty ostatecznej i przynosi jej urzeczywistnienie.
To jedyna Dharma, jaką mam.
Gampopa Sonam Rinczen (1079–1153/9), znany też jako Lekarz z Dakpo, jeden z największych mistrzów buddyjskich w historii Tybetu, połączył tradycję kadampów z naukami Milarepy, dając początek wszystkim szkołom kagju.
