Kiedy puści się świadomość wolno
I trwa bez przywiązania do zjawisk,
Poza wewnątrz i na zewnątrz,
Wszystko jest przejrzyście jasne,
Wolne od nadziei i lęku. Cudownie!
Jeśli pojawia się rozproszenie, znak zwykłego umysłu,
Nie zaniedbuj przyczyny i skutku.
Daj się toczyć kołu nietkniętej świadomości,
Zwalniając fizyczny i psychiczny ucisk!
Mocą nierozdzielności świadomości i przestrzeni,
Wszelkich zjawisk i przestworu absolutu,
Z bezkresu nieba rodzi się nieustraszoność:
Obyśmy ty i ja pozostali nierozłączni!
Khenpo Gangszar napisał to dla Goka Zangdena
Khenpo Gangszar Łangpo (1925–1959 lub 1980) w drugiej połowie lat pięćdziesiątych był jednym z najsłynniejszych i najbardziej niekonwencjonalnych nauczycieli w Khamie. Tuż przed wydaniem przez Mao ostatecznego wyroku na buddyzm w Tybecie jako wzorowy mnich i wybitny uczony bezskutecznie propagował pacyfizm. Potem zmienił się nagle w „szalonego” jogina i wizjonera, najwyraźniej próbując przygotować rodaków na koszmar krwawych represji po upadku powstania i hekatombę rewolucji kulturalnej. Udzielał publicznie esencji najbardziej zaawansowanych, „tajemnych” nauk „zwykłym ludziom” i wzywał do tego wszystkich adeptów, apelując o opuszczenie pustelni i przerwanie medytacji w odosobnieniu. Długo myślano, że szybko zginął w chińskim więzieniu, najprawdopodobniej dożył w nim jednak „odwilży” początku lat osiemdziesiątych.
