Mistrz Padmasambhawa powiedział: jest dziesięć znaków dla wszystkich, którzy mogą praktykować Dharmę.
Jakie to znaki? – zapytała Pani Jesze Cogjal.
Mistrz odrzekł:
Zbiegnięcie się ludzkiego odrodzenia z dostępnością Nauk Buddy świadczy o budowaniu nagromadzeń w poprzednich żywotach.
Spotkanie osoby zainteresowanej Dharmą z Mistrzem, który udziela ustnych pouczeń, świadczy o szczęściu takim, jak znalezienie przez ślepca klejnotu życzeń.
Dopełnienie ludzkiego odrodzenia wiarą i inteligencją świadczy o karmicznej ciągłości wcześniejszej praktyki.
Bycie bogatym pośród żebraków świadczy, że nadszedł czas doskonalenia szczodrości.
Wystąpienie z brzegów rzeki cierpienia, gdy próbuje się wkroczyć na duchową ścieżkę, świadczy o oczyszczaniu złej karmy i zaciemnień.
Konfrontacja z niezawinioną wrogością, kiedy stara się zwrócić umysł ku Dharmie, świadczy o byciu prowadzonym na ścieżkę cierpliwości.
Otrzymanie esencji pouczeń po osiągnięciu zrozumienia nietrwałości uwarunkowanych zjawisk i obudzeniu czystej wiary świadczy o tym, że czas zapomnieć o światowym życiu.
Zderzenie strachu przed własną śmiercią ze zgonem drugiego człowieka świadczy o potrzebie rozwinięcia doskonałej wiary.
Tak czy owak: jeśli planujesz zająć się Dharmą po załatwieniu doczesnych spraw, niechybnie obudzisz się z ręką w nocniku! Z tego powodu ledwie garstka wyzwala się z samsary.
Padmasambhawa – Guru Rinpocze, „Drogocenny Mistrz”, nazywany przez Tybetańczyków „drugim Buddą” – indyjski mahasiddha, który w VIII wieku pomógł w przeniesieniu Dharmy do Tybetu, kładąc podwaliny buddyzmu tybetańskiego.
