Mój ojciec nazywał się Dzigdral Jeszcze Dordże, Nieustraszona Wadżra Mądrości. Jak przepowiedział jego poprzednik, przyszedł na świat we wschodnich Himalajach, w ukrytej krainie Pemako. Matka pochodziła z Bhutanu. Jako dziecko był tak delikatny i piękny, że ludzie, którzy nie wiedzieli, kim jest, brali go za dziewczynkę. Nosił długie włosy, rozpuszczone albo związane w warkocz, ubierał się na modłę zwykłych tybetańskich joginów i tylko podczas szczególnych ceremonii przywdziewał szaty wadżrajany.
Miał szereg nauczycieli. Niezwykle zdolny, zredagował wiele term, przede wszystkim pisma swego poprzednika. Od najmłodszych lat spontanicznie układał podniosłe pieśni, które inspirowały słuchaczy niczym echo Dharmaty. Słowa o takiej głębi nie spływały nawet z piór wiekowych uczonych, pochylonych nad papierem w skupieniu mewy czyhającej na zdobycz nad lustrem wody. Pisał siastry, udzielał abhiszek i pouczeń wielkiej doskonałości niezliczonym khenpo, mnichom, mniszkom, świeckim, joginom, joginiom i lamom. Psuł wszystkich swoją dobrocią, błogosławił szczęśliwców łagodnym współczuciem i poskramiał nikczemników, obnażając ich ukryte, demoniczne skłonności.
Nie miał utartych, określonych poglądów, więc to, co z siebie dobywał, zawsze odpowiadało pragnieniom i potrzebom tych, którzy do niego przychodzili. Wolny od własnych sądów, często był wykorzystywany przez pozbawione skrupułów indywidua, próbujące zbijać na nim kapitał niczym przekupnie z Bodh Gai czy Boudha, dla których stupa to nie przedmiot czci, tylko dobre tło do robienia interesów.
Dungse Thinle Norbu (1931–2011), inkarnowany lama tradycji njingmapa, był najstarszym synem Dudzioma Rinpoczego (1904–1987), wielkiego mistrza medytacji, tertona i uczonego, „regenta Padmasambhawy” wybranego pierwszym przywódcą szkoły njingma na wychodźstwie, jednego z najważniejszych nauczycieli buddyjskich XX wieku.
