Oser: Tajemnica „Tajemniczego Tybetu”

W zeszłym miesiącu państwowa CCTV8 puściła ciurkiem (po cztery na wieczór) czterdzieści sześć odcinków „Tajemniczego Tybetu”, który powstawał pod czujnym okiem wysokich aparatczyków z regionu. Producent, Czangloczen Cełang Jonten chełpił się, że serial nie tylko zdobędzie „najwyższą rządową nagrodę Latającej Bogini”, ale też zostanie sprzedany za granicę, gdyż „o Tybecie mówią w nim Tybetańczycy”.

Reba Gerong Cering: Wonny kwiat wolności

Życie w niebiańskim imperium
W zgiełku i lamperiach
Jest jak zwykle spokojne i dostatnie
Roztańczone i rozśpiewane

Szokdziang: O wykonywaniu poleceń partii

Pierwszego czerwca odwiedziłem znajomego, który w czasie rozmowy bawił się pilotem, zmieniając co chwilę kanał. Nie oglądam telewizji; ani programów informacyjnych, ani rozrywkowych. Ale tego dnia przyciągnęła moją uwagę, ponieważ z uwagi na datę pokazywali tybetańskie dzieci. Wypucowane, świątecznie wystrojone, odpowiadały – po chińsku – na pytania dziennikarza.

Perhat Tursun: Elegia

Pośród zwłok exodusu zamarzniętych na górskiej przełęczy,
rozpoznasz moje? Bracia,
których błagaliśmy o schronienie, odebrali nam ubrania.

NN: Oda do Amnje Maczen

Choć nigdy Cię nie widziałem
I nigdy nie stałem u Twego boku
Znam Twój potężny kontur
Niewzruszony w bezkresie między niebem a ziemią

Lobsang Nima: Miasto

Niebo było niebieskie jak turkus
Gdy schodziłem z gór
Budynku są wyższe od szczytów
Tu, gdzie przyszło mi zostać

Anu: Tylko gra

Lepiej śpiewać z dobrą myślą
Niż się podle modlić
Istotą buddyzmu jest sercem
Z sercem droga jest prosta

Kjabczen Dedrol: Kwiat z nieba

Każdy początek semestru jest tak zabiegany, że nie ma jak przyzwoicie zjeść ani odpocząć. A ja jestem z tych, którzy nie przepadają za pracą, lubią za to porządnie się najeść. Ledwie zacząłem chodzić, od rana wiedziałem, co będzie na obiad. Okolica, w której dorastałem, słynęła ze zmiennej pogody, więc najbezpieczniej było siedzieć w domu.

„Ukradkowe” zwolnienie pieśniarza z Driru

Według tybetańskich źródeł 1 sierpnia zwolniono z więzienia Gonpo Tenzina, popularnego pieśniarza z Driru (chiń. Biru) w prefekturze Nagczu (chiń. Naqu) Tybetańskiego Regionu Autonomicznego.

Dhondup Gjal: Wodospad młodości

Ale jeszcze piękniejszy
Spiętrzony wodospad
Na stromej grani

Patrz!

Tenzin Ghała: Myślami daleko sięgając

Daleko, najdalej
W Indii zakątku odległym
Jest serca mego Klejnot Spełniający Życzenia
Rozpacz ujrzeć go nie móc

Judruk: Pokolenie

Budzą nas samochody

W dusznych blokach brudne schody

Spakowali nam drobiazgi i marzenia

Ngarma: Teraz przeszłego

Ledwo dwadzieścia trzy lata i już góra żalów.

Skąd się to bierze? Skąd?

Wujek Buddysta: Rób, co chcesz (zjawy młodości)

Mamy kolorowe grzywy
Ale serca białe jak śnieg
Mamy lekkie obyczaje
Ale za marzenia oddamy życie

Liu Xia: Bez tytułu

Czy to drzewo?

To tylko ja.

Dege Tenzin: Modlitwa

Wielki Opiekunie, Tenzinie Gjaco

Obyś żył do końca świata.

Oser: Teraźniejszość Tybetu przyszłością Hongkongu

Dziesiąty marca jest ważnym dniem w historii Tybetu i dlatego wybrano go na inaugurację przeglądu filmów dokumentalnych o tematyce tybetańskiej, który po raz pierwszy odbywa się w Hongkongu w tym roku. Czytam, że imprezę zorganizowało „Studio Muke” z Chin właściwych, interesujące się tą problematyką od dawna, we współpracy z wieloma lokalnymi organizacjami. Do kwietnia pokażą siedem obrazów – co do jednego zakazanych gdzie indziej w Chińskiej Republice Ludowej. Napisali, że pragną zwrócić uwagę na problem naruszania praw człowieka w Tybecie, gdyż jego „teraźniejszość” jest „przyszłością Hongkongu”.

Zatrzymanie tybetańskiego pisarza w Lanzhou

Trzydziestopięcioletni Pema Gjaco pochodzi z Maczu (chiń. Maqu), jest nauczycielem, społecznikiem, pisarzem i redaktorem internetowego magazynu literackiego. W chwili zatrzymania uczestniczył w kursie na Północno-Zachodnim Uniwersytecie Narodowości. Z aresztu zwolniono go 5 czerwca. Nie wiadomo, co było przyczyną zatrzymania.

NN: Pytanka

Dziecko: Mamo, mamo, dlaczego te młode ciocie i wujkowie nic nie jedzą?

Matka: Bo chcą dostać piękny prezent.

Dziecko: Jaki prezent?

Matka: Wolność.

Gangkje Drubpa Kjab: Łzy historii

Historia ludu Krainy Śniegu –
Kiedy o niej myślę, chce mi się płakać
W naszych sercach nie ma miejsca na radość
Tylko nam łykać łzy, nic więcej

Garce Dzigme: Bez tytułu

Jako Tybetańczyk nigdy nie przestanę walczyć o prawa rodaków.

Jako praktykujący nigdy nie powiem złego słowa o naszym mistrzu