Lhasang Cering: Jutro

To już dziesięć lat,

dziesięć długich lat,

odkąd powiedziałaś: jutro.

Sungczuk Kji: Będę płonąć i płonąć

Bracia i siostry, starzy i młodzi, nieśmiertelni teraz w moim sercu,

Kiedy ja odchodzę, wy rośniecie w moim umyśle,

Gdy ja odchodzę, wy zyskujecie nowe życie w moim poświęceniu.

Czimi: Ja i mój los

Nie wolno zamykać się w samotności serca.

Przodkowie zostawili mi wiekową mądrość,

a czas poczucie własnej wartości.

Lhasang Cering: Nawet kamienie

Tysiące zamęczonych mnichów

Zbezczeszczone posągi –

Pamiętają nawet kamienie!

Tenzin Łangjal: Kim jestem?

Ja – kim ja jestem?

Jestem nikim

Mogę być każdym

Kjabczen Dedrol: Ty

Ty wypiłaś wino w moim sercu

Dla mnie zostawiłaś pustą butelkę

Którą na odchodne stłukłaś

NN: O, Bracie!

O, Bracie – dumo naszego narodu!

O, Bracie – tarczo Krainy Śniegu!

O, Czcigodny – światłości współczucia!

Gangkje Drubpa Kjab w „stanie krytycznym” w więzieniu Mianyang

Gangkje Drubpa Kjab – pisarz i nauczyciel języka tybetańskiego z Sertharu (chiń. Seda) odbywający karę 14 lat więzienia – jest w „stanie krytycznym i nie otrzymuje żadnej pomocy medycznej. Na skutek tortur i bicia stracił w więzieniu pamięć i wzrok, choruje na serce, płuca i żołądek. Jego krewni błagają o interwencję ONZ i inne organizacje międzynarodowe”.

Atal Pamo: Zakwitną nagietki

Zakwitły nagietki

więc wplatam ci je we włosy

a ty się ode mnie opędzasz

Oser: Erotyczne „tańce ludowe”

Na domiar złego wszystkie te występy ordynarnie podkreślają cielesność i seksualizują codzienne czynności, żeby przyciągnąć turystów. To nie jest ochrona kultury, tylko kupczenie jej karykaturą i zmienianie codziennych tybetańskich czynności w towar, tanią erotyczną podróbkę tradycji na sprzedaż.

Oser: Różnica czasu

Latem w Lhasie

robi się ciemno po dziesiątej.

Wedle czasu pekińskiego, rzecz jasna

Thahar: Gorejący klejnot

Płaczę

Że serce pękło w płomieniach

Że taka jest cena wolności

Oser: Wiosna

Przyszła wiosna do Lhasy

Blaszane głośniki codziennie

ryczą w wojskowych barakach

René Daumal: Noc ciężkiego picia (1938)

Obok stała grupka ludzi wpatrzonych w młodego Tybetańczyka, którego uważali za swojego przywódcę. Azjata nosił imię Nākiɳtchanamoŭrti, co po sanskrytyńsku oznacza „Inkarnację Najzupełniej Niczego”. Przyjrzałem mu się. Nie sprawiał wrażenia chorego, wydawał się może zbyt miły. Podejrzewam, że był tam przetrzymywany wbrew swojej woli za sprawą machinacji tak zwanych uczniów.

Jidam Cering: Wodospad. W rocznicę odejścia Panczena Rinpoczego

Odszedłeś. Odszedłeś, wstrząsając górami,

Jakby z nieba spadła cała mleczna droga.

Nie dziwota, że Kraina Śniegu rozbłysła światłem

Zwolnienie pieśniarza z Ngaby

Asang – pieśniarz z Ngaby (chiń. Aba) aresztowany za pieśń o Dalajlamie – został zwolniony z więzienia. Następnego dnia opublikował wiadomość, zapowiadając („opóźnioną z powodu okoliczności, o których nie mogę tu mówić”) płytę i „przepraszając za wiele kłopotów” żonę i rodziców.

Cełang Lhamo: Nasza Ziemia

Ci na górze zarabiają

Na ścinaniu lasów

Ci na dole cierpią

Jidam Cering: Grom. W rocznicę odejścia Panczena Rinpoczego

Odszedłeś. Odszedłeś majestatycznym krokiem,

Zmiatając armię demonów tyranii.

Nie dziwota, że rozbrzmiała muzyka dakiń z ostatniego snu

Dziangbu: Poeta

Poeta narodził się pewnej

długiej śnieżnej nocy

ze zgiełku i zatracenia.

Yang Lian: Norlang

Ćwierkają ptaki.

Prawie

objawienie.

Kjabczen Dedrol: Po pocałunku

jakby urągając karmie

wszystkim kłodom i cierniom

organizm oblał się rumieńcem